وا پسین روزهای پاییزی;
جمعه بیست و سوم آذر 1386
باز دوباره باز در اذر نشست
باز دوباره اذر
در بازخوانی اذرخش
بازگونه نشست
گسترانیده بود
بال گونه دستانش
در واپسیبن روزهای پاییزی
اهنگ دشتها ودره ها
با یک بال
با یک پر که همیشه داشت
پرید و
پرید
تا انحنای دریاها
همراه با خلبانانی که بر دوش
پارو میزدند
وملوانانی که پر می گشودند
قیچی شده
در دشتهای تاریک و دل نشین
آن روز
هجی بی پروای نامت
بر بال باز می درخشید
هنوز در میهمانی مرغانی
که صبح تا شام
پرپرگونه با شوریدگی
می بالیدند
تیرگونه پری داشت
بر پیشانی
هنوز تخته ی سیاه سپیدگونه می نوشت
هنوز چشمان کوچکی
نقاشی کاغذی سطرهای ابی را
به دنبال شیدایی قلم
خط تیره ی پر کشیده در اسمان
پرواز را می بلعیدند
تا دوباره باز در بازخوانی اذرخش
بازگونه بنشیند.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت14:0 توسط حمیدرضا;
