به بازماندگان زلزله بم
در 5 دی ماه سال 1382 درست همزمان با زلزله بم این شعر سروده شد که یکسال بعد در نشریات محلی بچاپ رسید.
هم اکنون یکی از شعرهای کتاب ( ماهور در هامون ) است.
« نقش بم »
بام بم ، بیم بام
ویران بوم نقاشی
بام و بوم ،
بومی تلخ
با صدای بمی به زیر آمد
شب در انسداد غرش
که با شنگولی و شعف
در امتداد خاطره ها
دیرین را
در ذهن خاک و بستر 
می پروراند
دخترک با اندک جهیز
رویاهای آفتاب گونه
می فشرد
زندگی در ذهن من نقش داشت
ریشه داشتیم در خاک
بسان درخت بلند تمنا
هزار و بیش
زیستیم با هم
زیر آوار
سلام
تو کجا ، اینجا کجا
کسی نیست ؟
چه کسی سفره رنگینت را
تداوم خاطره بخشید ؟
صدای رُپ رُپ باران بالائی ها
می آید
درون دالان های مهر درون
می تابد شتابان
چهره های اندوهگین
که سال ها
در مهیب دشت لوت 
تراوش خاطره
می کردند
شاید اندک زمانی
غرش بیل گونه ی
اژدهای زرد
سوسوی نوری
بتراود
[ ]
+ نوشته شده در ساعت16:53 توسط حمیدرضا;
